Бухар жырау Калкаманулы


Буха́р жыра́у Калкама́нулы (каз. Бұқар жырау Қалқаман ұлы), (1693 — 1787,по другим данным — 1668—1781) — казахский акын, жырау, бий, видный представитель казахского устно-поэтического творчества. Главный советник легендарного казахского хана Абылая.











Биография

Родился Бухар жырау в 1668 (по другим данным 1685 или даже 1693) году. Происходит из подрода Каржас рода Суйиндык племени Аргын Среднего жуза.

Бухар жырау родился на территории нынешней Республики Узбекистан в урочище Елибай вблизи древнего города Бухара. Поэтому название местности, где родился ребёнок, по старой тюркской традиции было дано ему как имя.

Как гласит предание, имя рождённому дал знаменитый казахский мудрец - Анет баба, к которому обратился счастливый отец для наречения младенца, и дал благословение ("бата"): «Если ты родился в Бухаре, пусть имя будет Бухар. Оседлай скакуна –тулпар, пусть звонким будет твой голос, и народ внимательно внемлет ему»[3].

Отец Бухара Калкаман являлся храбрым и мужественным батыром казахского народа, принимал участие в сражениях против племени джунгар (калмыков, ойраты).

Калкаман-батыр, отец Бухара уже в юном возрасте отдаёт будущего жырау на учёбу в медресе Кокелдаш в городе Бухара. В 1700 году юноша Бухар окончил медресе. Затем, он продолжает свою учёбу в высшем ведущем мусульманском заведении Сирии в Дамаске. После окончания этого учебного заведения, он в 22-летнем возрасте уже сформировавшимся философом возвращается в свой родной город, в Бухару. И здесь эмир принимает его на должность своего главного советника.


Когда же к власти Джунгарского ханства пришёл хунтайджи Цэван-Рабдан (1697-1727 гг.), отношения Казахского ханства с ним резко обострилось, и началось вторжение джунгаров (калмыков, ойратов) на казахскую землю. Бухар в этот период переезжает в город Туркестан, столицу Казахского ханства. Здесь ему была предложена должность мударисса (факих, преподаватель медресе, знаток методики юриспруденции и этико-правовых норм ислама) в медресе, расположенном в 25 км северо-западнее Туркестана в небольшом городке Карнак. В этом медресе ученики изучали арабский, персидский и тюркский языки. Бухар вводит в программу обучения медресе новые учебные дисциплины: усул (законодательное право), фараиз (порядок о праве собственности), мантык (учение о логике, мышлении, словесной дискуссии) и наху (углублённое изучение грамматики арабского языка). Кроме того, он, чтобы ученики лучше понимали основные правила мусульманского шариата, излагает их содержание песнями на казахском языке.

Известно что Бухар жырау участвовал в составлении законов Тауке-хана «Жеты Жаргы» ("Семь установлений").

Бухар вместе с выдающимися глашатаями единства казахского народа Толе би, Казыбек би, Айтеке би принимает участие в создании первого в истории Казахстана свода юридических законов "Жеты Жаргы" ("Семь установлений") который в 1710 году был одобрен на Каракумском съезде казахских биев трёх (Старшего, Среднего, Младшего) жузов. Текст "Жеты жаргы" содержал нормы административного, уголовного и гражданского права, а также положения о налогах, семье и браке, землепользовании, спорах собственности, охватывая таким образом , различные стороны жизни казахского общества. По этому закону за биями устанавливалась полнота судебной власти.

Впоследствии Бухар жырау стал одним из влиятельнейших биев при дворе хана Тауке.После правления Тауке хана, Бухар жырау уходит с ханской ставки в Туркестане, и поселяется юго-западнее Баянаульских гор, недалеко от восточной стороны горы Далба, в урочище Кызылтас среди потомков своего прадеда Алтынторы Еримулы. Дальнейшая жизнь Жырау проходит в скромных житейских делах и заботах. Судя по его собственным произведениям и сведениям, собранным его первым биографом и собирателем его творческого наследия, известынм казахским поэтом - историком Машхур Жусупом Копеевым (1858-1931 гг.), Бухар жырау не имел даже самого необходимого для степняка скота. Он прожил уже шестьдесят лет нелёгкой жизни, когда среди правителей казахских жузов выдвинулся султан Абылай. Энергичный, прозорливый султан приблизил к себе знаменитого акына. С этого времени Бухар был признан не только всеказахским жырау, но и стал наставником султана Абылая, а с 1771 года - главным советником хана Среднего жуза Абылая. Жырау повсюду сопутствовал Абылай хану, побывал во всех сопредельных регионах, граничащих с казахскими жузами[4].


«Бухар обладал большим поэтическим даром, — говорится в китайском источнике, как утверждает доктор философии Мукаш Бурабаев, — был советником и наставником правителя Аблая; будучи грамотным, участвовал в создании различных законоположений. Сохранились многие стихотворения и их записи». Становясь популярным певцом, Бухар при жизни заслужил имя «жырау», иначе певца-импровизатора, дающего мудрые советы. Как народный мудрец он выступал убеждённым сторонником справедливости, в поэтизированной форме проповедовал идеи добра, истины, воспевал красоту и могущество природы, а также её творений. Обращаясь к своим соплеменникам, он призывал их: «Воспевайте красоту природы», «Восхищайтесь Вселенной — творением всесильной природы». Являясь представителем виднейших исторических личностей времён Абылая, чьё творческое наследие сохранилось благодаря письменным шежире: "Старейшина Бухар жырау из рода Каржас был сыном Калкаман батыра. Знавшие его люди называли его «священное горло».

Будучи очевидцем сильного, свободного государства казахов при хане Аз-Тауке, Бухар жырау с болью наблюдает, как всего лишь через полвека Казахское ханство начинает распадаться на отдельные части, которыми управляют чужие правители. Никого из предшественников, ни из современников Бухара не называли «Комекей аулие» — «Святая гортань».

Этого почётного имени был удостоен именно он, Бухар жырау Калмакан-улы. Время жизни Бухар жырау совпали с наиболее важными военными веками Казахского ханства, когда решался вопрос жизни или смерти в борьбе против джунгарских завоевателей. Героический эпос Булантинского (1728) и ряда других сражений донесли до нас произведения Бухар жырау наряду с поэтическими преданиями Умбетай жырау, Актамберды-жырау, акына Котеша и других. Имена батыров Богембая Акшаулы, Олжабая Алимулы, батыра Баяна, Жарылгапа и других ещё при их жизни стали легендарными. Это благодаря Бухар жырау, участнику главных событий в местности Итишпес Алакуль (Анракай 1730), мы знаем подробности поединка двадцатилетнего Сабалака (псевдоним Абылая) в рукопашной схватке с ойратским нойоном Шарышем. Победив своего грозного соперника, Абылай затмил тогда остальных выдающихся воинов своей храбростью и прославил себя навеки. Советник и глашатай идей Абылай хана Бухар жырау стал идеологическим советником хана в решении того или иного вопроса в конкретной обстановке. Его образ в казахском шежире — это образ справедливого прорицателя, активного поборника единения казахского народа, наконец, человека, воплощавшего в себе лучшие черты той далёкой эпохи. Достоверно известно, что Абылай хан вызывал к себе перед крупным сражением Бухар жырау и просил предсказать по расположению луны и звёзд исход битвы. Предсказывало будущее и поведение животных. Так, по словам жырау, если жёлтый верблюд — самец подходил к знамени хана и, глядя в сторону, яростно бушевал, то ханскую рать ожидала удача. Если животное ложилось на землю у знамени, то стоило воздержаться от наступления. Не случайно именно он становится наиболее влиятельной политической фигурой и главным советником Абылая. Высоким был общественно-политический престиж жырау. Он повсюду сопутствовал Абылаю, побывал во всех сопредельных регионах, граничащих с казахскими жузами. Расцвету его творчества способствовало хорошее знание языков различных групп тюркских народов — кроме арабского, он знал персидский, ойратский (джунгарский) и китайский. Абылай ценил в жырау не только ораторское красноречие и хорошее знание «обычного права», но и дипломатические способности, почтительное уважение к нему казахского народа.


Бухар жырау пережил Абылай-хана. Чокан Валиханов в своих исследованиях приводит в качестве примера жанра жоктау — прощания один из толгау Бухара, который назван «Песня Бухар жырау по умершему Абылаю». Одной из стержневых тем поэзии Бухар жырау оставалась тема любви к Родине, патриотизм, прославление героев освободительной борьбы — батыров. В песнях «Желание», «Ой, Абылай», «Смерть высокой горы» и ряде других в поэтической форме изложены мысли о человеческой жизни и морали.


Он умер в 1781 году в возрасте ста тринадцатилетнего патриарха. Прах знаменитого жырау, крупнейшего деятеля времён ханов Тауке, Болата, Абульмамбета и Абылая покоится в Баян-Ауле у подножья горы Далба. Машхур Жусуп Копеев нашёл могилу жырау, первым установил знак над надгробием. А в 1993 году на месте захоронения был возведён мавзолей, автором которого стал архитектор А. Сауменов


Творчество

Бухар жырау наиболее известен как певец и советник хана Среднего жуза Абылая. В своих песнях-толгау акын касался всех актуальных вопросов своего времени и пытался на них ответить. В «Годы великого бедствия» (каз. Ақтабан шұбырынды), нашествия джунгаров, Бухар жырау постоянно призывал к объединению — созданию крупного объединённого казахского ханства. Он возлагал большие надежды на Абылай хана, одобрял и поддерживал его политику (например, в стихотворениях[5] «Благопожелание», «Абылай, ты в 11 лет», «Когда я тебя увидел», «Безмятежно спишь, хан мой» и других). В то же время, говоря об отношении хана к народу, он обличал его деспотичность, алчность, требовал внимания к нуждам народа («Я говорю», «Позаботься о своём народе» и другие стихотворения). Он указывал на необходимость мира с Россией («При хане Абылае» и другие). Во многих своих толгау поэт поднимает морально-этические проблемы о взаимоотношениях людей и другого мира, о будущем («Если не отвечу хану», «Через 12 месяцев вернётся лето» и другие).


Память


Почтовая марка Казахстана, посвящённая Бухар жырау. 1993

Именем Бухар жырау названы улицы в Алматы и Караганде.

В Алматы на берегу реки Есентай построен жилой комплекс под названием «Бухар жырау Тауэрс».

В 1993 году в честь 325-летия Бухар жырау, на его родине в селе Баянаул был установлен гранитный памятник.

Также в 1993 году была выпущена почтовая марка Казахстана, посвящённая Бухар жырау.

В 2008 году в центре Караганды был установлен бронзовый памятник Бухар жырау.

Казахско-турецкий лицей для одареных детей г. Караганды назван в честь Бухар жырау

В Павлодаре с 1992 года существует Музей литературы и искусства имени Бухар жырау, расположен он в старинном здании 1897 года постройки.


Бұқар жырау Қалқаманұлы (1668—1781) — қазақтың ұлы жырауы, 18 ғ. жоңғар басқыншыларына қарсы Қазақ-жоңғар соғысының бастаушысы әрі ұйымдастырушысы атақты Абылай ханның ақылшысы.

Шыққан тегі Арғын тайпасының Сүйіндік руының қаржас руынан. Заманындағы сыншылар оны «көмекей әулие» деген. Сөйлегенде көмекейі бүлкілдеп, аузынан тек өлең сөз төгіледі екен.Сырдария облысы Қазалы уезі көшербай болысының 6-шы ауыл. "ҚараҚ" деген жер

Өмірбаяны

Бұқар Жырау қазақ халқының Жоңғар басқыншылығы тұсында, елдің болашағы қыл үстінде тұрған кезде өмір сүріп, сол алмағайып замандағы күрделі мәселелерге өз жырларымен жауап бере білді. Осындай ауыр сәттерде Абылай ханға дұрыс кеңес беріп, ел-жұртты басқыншы жауға қарсы күресте біріктіруге, бір тудың астына топтастыруға күш салды. Өзінің саяси-әлеум. мәнді жыр-толғауларымен сол жалынды күрестің жыршысына айналды. Осы мақсатта ол Абылай ханды бірден-бір қажетті басшы санап, оған халық бірлігін сақтап қалатын көсем тұрғысында үлкен сенім артты. Абылай хан да сол биік талаптан табылып, елдің бірлігі мен жарқын болашағы үшін жан аямай қызмет етті. Жырау сол азаттық жолында өлімге бас байлап, ерліктің небір ғажайып үлгілерін көрсеткен хан мен оның батырларын жырға қосып, олардың өшпес әдеби бейнелерін жасады. Әсіресе, Абылай ханның көрегендігі мен даналығын, ауыр кезең, қиын сәттерде ел ұйытқысы бола білгенін асқақ жырлады:


“Қайғысыз ұйқы ұйықтатқан, ханым-ай, Қайырусыз жылқы бақтырған, ханым-ай, Қалыңсыз қатын құштырған, ханым-ай. Үш жүзден үш кісіні құрбан қылсам, Сонда қалар ма екен қайран жаның-ай!”.


Осы бір шумақ жырда халық пен ханның байланыс-бірлігін қиыннан қиыстыра білген. Жыраудың “Абылай ханның қасында”, “Ал, тілімді алмасаң”, “Ай, Абылай, Абылай”, “Қазақтың ханы Абылай”, “Ханға жауап айтпасам”, “Басыңа біткен күніңіз”, “Ай, Абылай, сен он бір жасыңда”, “Ал, айтамын, айтамын” атты толғауларында ханның сол кездегі ұстанған саясаты мен көрегендігі, алғырлығы мен білгірлігі сипатталады. Ал, “Садыр, қайда барасың?”, “Бұқарекең біз келдік, Ақан, Төбет байларға” деген жырларында ол ел болашағы, татулық мәселелерін сөз етеді. Бұқар Жыраудың Абылай хан саясаты жөніндегі байламды пікірлері де орнықты, әділ. Ол қасындағы Қытай мен Ресей туралы да ұстамды бағыт ұстанады. Соның арқасында ата жауы Жоңғарлардың іштей іріп, азып-тозуы үшін ұтымды саясат қолдана отырып тарих сахнасынан кетуіне қолайлы жағдай жасағанын мақтанышпен жырлайды. Бұл орайда жырау Абылай ханды “әділдігі Наушаруандай, жомарттығы Хатымдайдай” деп бейнелейді. Тіпті, ханның әділдігі мен адамгершілік қасиеттерін де жоғары бағалай келіп, оның байлық-салтанатын “қырық мың атан тарта алмас” деп сипаттайды. Мұның бәрін жырау ханның жас кезеңдерімен тығыз байланыста алып қарастырады:


“Қырық жасқа келгенде, Алтынды тонның жеңі едің. Қырық беске келгенде, Жақсы-жаман демедің. Елу жасқа келгенде, Үш жүздің баласының, атының басын бір кезеңге тіредің!”.


Жырау жас мөлшерін сипаттағанда, бұрыннан келе жатқан дәстүрді ұстанып, оның күш-қайратқа байланысты екенін, әсіресе, жастықтың шыңы жиырма бесті шалқыта жырлайтыны бар. Алайда ол адамның жас кезеңдерін үнемі сол қалыпта сипаттай бермей, оның ақыл-парасат, толысу, кемелдену тұрғысынан да алып суреттейтінін де көреміз. Бұл орайда жырау жас сипаттамаларын Қожа Ахметше жырлайтынын аңғартады:


“Отыз жасқа келгенде, Дүниедей кең едің. Отыз бес жасқа келгенде, Қара судың бетінде, Сығылып аққан сең едің. Қырық жасқа келгенде, Алтынды тонның жеңі едің… Елу бес жасқа келіпсің, Елу бес жасқа келгенде, Жақсы болсаң толарсың, Жаман болсаң, маужырап барып соларсың”…


Бұқар Жырау Абылай ханның “бәйгелі жерде бақ болған” әйгілі батырларын “өзіңе тұғыр болған төрт тірек” деп лайықты бағалай отырып, олардың тарихи ерлік істерін қазақтың абырой-арына біткен ерлер деп асқақ жырлайды.


Толғаулары

Жыраудың “Он екі айда жаз келер”, “Абылай ханның қасында”, “Ханға жауап айтпасам” атты толғаулары халық болашағы мен бейбітшілікті сақтау, отарлауды көздеген елден жыраққа, Жиделі байсынға көшу мәселесін қозғайды. Бұл жырлардың үгіт-насихаттық, дидактикалық сипаты басым. Жыраудың табиғат пен адам өмірін астастыра суреттейтін жырлары да мол: “Бұл, бұл үйрек, бұл үйрек”, “Әлемді түгел көрсе де”, т.б. Осының бәрі жыраудың кәнігі шеберлігі мен талғампаздығын танытады. Бұқар Жыраудың толғаулары, шын мәнінде, Абылай дәуірінің айнасы. Ұлтының тамаша рухани адамгершілік қасиеттерін бойына дарытқан көкірегі даңғыл, алмас тілді, дуалы ауыз кемеңгерді Абылай хан да қасынан бір елі қалдырмаған. Ақыл-ойға кемел “Көмекей әулие” Абылай ханның дұрыс шешім, парасатты пайым қабылдауына, қос бүйірдегі екі алып мемлекеттің арасында оңтайлы саясат ұстауына, әскери дипломатиялық қарым-қатынастарды реттеуге барынша ықпал жасайды. Заман келбеті, Отан тағдыры, болмыс шындығы, ел тұтқасын ұстаған асқан қолбасшы, біртуар баїадүр, үздік мәмілегер, зерделі мемлекет басшысы Абылай ханның жортуыл-жорық күндеріндегі іс-қимылдары, ұлтының ұлы мұраттар жолындағы ізгі, жалынды күресі — жырау мұраларында шынайы шыншылдықпен суреттеледі. Әсіресе, Бұқар Жырау толғауларында Ресей империясының отарлаушылық, басқыншылық саясаты, зұлымдық әрекеттері әшкереленеді. Мысалы, “Қилы заман” толғауындағы мына бір жайлар табандап жылжып келе жатқан қайшылығы мол заманды елестетеді:


“Күнбатыстан бір дұшпан,

Ақырында шығар сол тұстан.

Өзі сары, көзі көк,

Діндарының аты боп,

Күншығысқа қарайды.

Шашын алмай, тарайды,

Құдайды білмес, діні жоқ,

Жамандықта міні жоқ, Затсыз,

тексіз бір кәпір,

Аузы-басы жүн кәпір,

Жемқорларға жем беріп,

Азды көпке теңгеріп,

Ел қамын айтқан жақсыны,

Сөйлетпей ұрар ұртына.

Бауыздамай ішер қаныңды,

Өлтірмей алар жаныңды,

Қағазға жазар малыңды.

Есен алар пұлыңмен,

Солдат алар ұлыңнан,

Күндердің күні, Абылай,

Жаяулап келер жұртыңа,

Жағалы шекпен кигізіп,

Балды май жағар мұртыңа,

Есе тимес өзіңе, Есіктегі құлыңнан.”


Қазақ қоғамының сәнінен, мәнінен айрылатынын, дінінің, тілінің, жерінің тозатынын, қабілетсіздер сұңғылаларды илеп билейтінін, дәрменсіздік жалайтынын, марқасқалар төбесінде бұлт үйірілетінін баяндаған. Бұл “Қилы заман” толғауының қалай туындағанын Мәшїүр Жүсіп Көпеев былайша түсіндіреді. Абылай хан бір салтанатты күнде ат үстінде Бұқардан сұраған: “Асан қайғының қилы-қилы заман болар, қарағай басын шортан шалар дегені не тантық, суда жүрген шортан тауға біткен қарағайдың басына қайдан шығады. Миға қонбайтұғын сөз ғой” — деп. Сонда Бұқарекең қырын қарап тұрып, атының басын бұрып, қамшысын ерінің үстіне арта салып, көзіне жас алып; “Әй, хан! Бұл сөзді сен сұрамасаң керек еді, мен айтпасам керек!” деп, осы толғауды айтыпты. Отарлаудың небір қанқұйлы амал-айлаларын қапысыз ойластырған Ресей империясы сахарада қара шекпенділер мен келімсектерді түпкілікті қоныстандыру үшін, алдымен, тұс-тұстан қалалар мен бекіністер салды. Нулы, сулы, шүйгінді, орман-тоғайлы жерлерден қазақтарды қырға ығыстырды. Атамекенінен, ата кәсібінен ажырап, абдырай бастаған тағдыр тәлкегіне ұшыраған халқының күйін Бұқар Жырау былайша жоқтап зарлайды: “Өзің қонған Көкшетау,

Кәпір қала салды, ойла!

Жарқайың деген жерлерге,

Шашылып шеті барды, ойла!

Атбасар мен Қалқұтан,

Балығы тәтті су еді.

Өзен бойын шаңдып ап,

Сүзекісін салды, ойла!

Нұрада бар Ақмола,

Есілде бар Қараөткел,

Екі өткелдің аузынан,

Қараөткелді салды, ойла!

Баянауыл, Қызылтау,

Оны да кәпір алды, ойла! ….

Кетпейін десе жері тар,

Кетейін десе алды-артын,

Қарқаралы деген тауларға,

Қарқарасын шанышты, ойла!

Ұлытау, шеті Созақтан,

Берекелі жерлерден,

Көкорай шалғын көре алмай,

Шұбырып қазақ кетті, ойла!

Қоршап алған кәпір бар.

Ұйлыққан қойдай қамалып,

Бүйірден шаншу, қадалып,

Сорлы қазақ қалды, ойла!”.


Бұқар Жырау поэзиясының негізгі ерекшеліктерін, ішкі ағыс-толқындарын, күйлі-қуатты толғамдарын білімпаздықпен бажайлаған М. Әуезов: “Жырау… заман сыншысы, сөйлесе шешілмеген жұмбақ, түйіні шатасқан сөздерді ғана сөйлейді. Өзі тұрған заманның белгілеріне қарап, келешек заман не айтатынын болжайды. Сөзінің бәрі терең ой, терең мағынамен сөйлейді. Сыртқы түрі құбажондатқан толғау, салыстырған суреттермен ұқсатқан нобай, жағалатқан белгімен келеді… Не айтса да, көптің мұңы мен қамы, көптің жәйі туралы: не көпке арнаған ақыл, өсиет есебінде айтылады”, — дейді. Бұқар Жырау есілтіп-төгілтіп, алмастай жарқылдап, дария суындай құйылып отырады. Бұған: “Еліңнің қамын же — сана, Есіліп кеңес айт — сана” деген лебізі куә. Кейде сәуегей абыз ишаратпен, тәмсілмен сөйлейді. Оның қапияда шығарылған филос.-дидактикалық сипатқа бөленген құдіретті ой-толғаныстары, тапқыр билік-кесімдері толғау түрінде беріледі. Қиыннан қиыстырылған құрыштай тастүйін сөздер, қанатты кесек ойлар, пайымды терең байламдар белгілі бір нақысты мақалмен тақпақтата, түйдектете, толқындата айтуды қалайды. Бұқар Жырау дәуір, өмір, тұрмыс-тіршілік құбылыстарын және олардың себеп-салдарын түп-тамырынан қозғап қана қоймаған, білгір дана қиял қанатында самғап, келешек заманның кереметін де көре білген, көрегендікпен болжай таныған:


“Әлемді түгел көрсе де,

Алтын үйге кірсе де,

Аспанда жұлдыз аралап,

Ай нұрын ұстап мінсе де,

— Қызыққа тоймас адамзат!”


Ұлы ойшыл-философ сөзін де, пікірін де ойнатып, жайнатып, етек-жеңі жинақы, ықшам, жүзіктің көзінен өткендей сырлы да сұлу мінсіз түйдек әкелген. “Әлемді түгел көру”, “Аспанда жұлдыз аралап, ай нұрын ұстап міну” деген данышпандық толғамдары есіңді аларлықтай есті сөздер. Бұқар Жырау толғауларының сыртқы сымбаты мен ішкі қасиет-қуатында, көркем ойлау процесінде шиыршық атқан жалынды шешендіктің буы, асқақ қаїармандық рухтың лебі білінеді. Негізінде, толғаудың құрылысы күрделі ой ағымына, пікір еркіндігіне, ауызекі сөйлеу стиліне бағынады. Тармақтар 7 — 8 буынды, ұйқастары еркін. Тегінде, толғау муз. аспаптардың (қобыз яки домбыра) сүйемелдеуімен орандалады. Бұқар Жырау толғауларының поэзиялық сәулеті, ерекше қасиеті және оның сөз қолдану ерекшелігі де өзгеше. Қара суды теріс ағызған Абылай ханды “Ай, Абылай, сен бір он бір жасыңда”, “Күпшек санды күреңді” дейтін толғауларында: “Қара судың бетінде, Шайқалып аққан сең едің… Алтын тонның жеңі едің”, “Алтын тұғыр үстінде, Ақсұңқар құстай түледің…. Бақ үйіне түнедің”, деп “Айбалтасын алтынменен булатқан”, “Періштесін жұрт үстінен дулатқан”, “Жасыл көлге мәслихатқа келтіріп, Зәмзәм суын мыс табаққа толтырған. Қазығын қалайыдан қақтырып, тоқпағын сом алтыннан соқтырып, Нақыра күміш шаптырып…”, “Орындығын оймыштан, Ою нақыш салдырған, Сануылғын сары алтынға малдырған” деген поэзиялық сипаттаулары; ердің ері Бөгембай батырды “Қазақтың қамал қорғанына”, “Бұтақты мүйіз бұғысына” ұқсатуы, жыраулардың пірі өзін “Мен — Арғын деген арыспын, Аузы кере қарыспын. Сен — бұзау терісі шөншіксің, Мен — өгіз терісі талыспын” деген метафоралық салыстырулары яки өзінің образдық көркемдік бейнесін сомдауы келісті кесек, немесе: “Бірі етек, бірі жең болған”, “Найзасының ұшы алтын” тәрізді кестелі, келісті, көркем суретті сөйлемдер жырау поэзиясының муз. архитектоникасын, образдық-бейнелілік табиғатын анықтайды. Осылардың баршасы Бұқар Жыраудың жаратылысы, дүниені, ғаламды жан-жақты ұғып-түсінуден, танып-білуден, “тұрмыс қазанында қайнап піскен”, сөз-ұғымдарды, сөз-образдарды жаңғырта, көркейте түсер шығарымпаздық қабілетінен, филос. көзқарасынан туған деуге болады. Б. ж. поэзиясында ақындық даналықтан, тапқырлықтан нәр алған әсерлі, көркем теңеулер де кездеседі. Мыс., “Ұрғашының жақсысы, Абжыландай есіліп… Бозжорғадай бұлғаңы”; “Ормандай көп Орта жүз”; “Қорғасындай балқыған”; “Киігін қойдай қайырған”; “Құланы құлындай тулаған, түлкісі иттей шулаған”; “Буыршындай тіздесті”; “Ағып жатқан бұлақтай Жарға ойнаған лақтай”; “Ерттеп қойған құр аттай”; “От орындай тұяқтым… Саптыаяқтай еріндім, Сарымсақтай азулым… Кекілін қыздай тараған” және т.с.с. Бұлар ұлттық поэзия тілінің құлпыра түсуіне, сырты сұлу, іші ну оюлы, өрнекті сөздердің молая беруіне жойқын ықпал жасайтындығы даусыз. Бұқар Жырау толғауларының танымдық-эстетикалық мәні, сұлулық әлемі даралық-авторлық айқындаулардан да байқалады. Айталық: “сегіз қиыр шартарап”, “Төсі аршынды сұлу”, “құрсағы жуан боз бие” “алпыс басты ақ орда”, “еңсесі биік кең сарай”, “құбылып тұрған бәйшешек”, “ардақталған сұлулық”, “ойнай басқан аяқтым”, “қиғаш қамыс құлақтым” “Шұбар көсем сары аяқ”, “Қоспақ өркеш сары атан”, “Тостаған көзді торыны” және т.б. Сөз кестесі мен бунақталу тәртібінің әуенін, орайын, шырайын түрлендіріп келтіруде меруерттей мөлтілдеген фразеологиялық оралымдардың бір-бірімен әсем қиысып, табиғи құйылып отыруы — жырау поэзиясының басты ерекшелігі. Мыс., “өкпеңменен қабынба, өтіңменен жарылма”, “омыртқасы үзілген”, “Өлетұғын тай үшін, “Қалатұғын сай үшін”, “Тар құрсағын кеңіткен, Тас емшегін жібіткен”, “Назыменен күйдірген, Құлқыменен сүйдірген” “Қайғысыз ұйқы ұйықтатқан, Қайырусыз жалқы бақтырған, Қалыңсыз қатын құштырған”, “екі қара көзді алар”, “Ауыздағы сөзі алар, Бойыңдағы әлді алар, Бетіндегі нұрды алар, Бойыңдағы шарды алар, Аузыңдағы тісті алар, Қолыңдағы істі алар”, “Еңкейіп орақ орарға, Тоңқайып масақ терерге”, т.б. Бұқар Жырау ой-пікірін, лебізін құйқылжыта, тамылжыта жеткізуде бірінен бірінің артықшылығын, айырмашылығын көрсетуде қарама-қарсы құбылыстарды шендестіре суреттейді:


“Айналасын жер тұтқан,

Айды батпас демеңіз.

Айнала ішсе таусылмас,

Көл суалмас демеңіз”.

Я болмаса:

“Құландар ойнар қу тақыр,

Қурай бітпес демеңіз.

Қурай бітпес құба жон,

Құлан жортпас демеңіз”.

Бұқар Жырау шығармаларында замандар бойы мысқалдап жиналып, ақыл-ой таразысынан өткізілген өмір тәжірибесінің, ұлттық тарихи санасының даналық қорытындысы, адамгершіліктің ереже-қағидасы іспетті нақыл-ғибрат сөздер мол. Әсіресе, белгілі бір құбылыстарды, заттар мен нәрселерді тізбелеп, салыстырып айтатын “Қара құлаш жүйрік деп”, “Ежелгі дос жау болмас”, “Бағаналы орда, басты орда”, “Жар басына қонбаңыз”, “Көкте бұлт сөгілсе”, “Алыстан қызыл көрінсе”, “Биік тауға жарасар”, “Қорғанды шаїар қаласын”, “Жал, құйрығы қаба деп”, “Асқар таудың өлгені”, “Ақсаңнан биік тау болмас” секілді термелерінде неше алуан мақал-мәтелдер мен нақыл сөздерді келтіруге болады. Мыс.,

“Тар пейілді кеңімес,

Кең пейілді кемімес”,

“Ер жігітке жарасар,

Қолына алған найзасы.

Би жігітке жарасар,

Халқына тиген пайдасы”.

Бұқар Жырау шығармаларының тақырыптық аясы, шеңбері — Жақсылық пен Жамандық, Елдік пен Ерлік, Ізгілік пен Зұлымдық, Әділдік пен Әдептілік, Жастық пен Кәрілік, Татулық пен Араздық, Достық пен Дұшпандық, Адалдық пен Арамдық, Тектілік пен Азғындық, Тұтастық пен Бірлік. “Бұхарекең сөйлеген уақытында сөзі мұндай жүз есе, мың есе шығар. Бізге келіп жеткен тамыры ғана, — деп жазады жыраудың тұңғыш библиографы Мәшїүр Жүсіп Көпеев — бұл кісінің сөзін түгел жазамын деушіге Нұқтың өмірі, Айыптың сабыры, Аплатонның ақылы керек”. Бұқар Жырау шығармаларының текстологиясы әлі күнге ретке келтірілмеген. Ең қажетті таңдамалы сөздер, сөз тіркестері, сөйлемдер іріктеліп, сұрыпталып алынбаған, дұрыс, түзу, мұқият салыстырулар жүргізілмеген. Бұл — болашақтың ісі. Бұқар Жырау мұрасын жинауда, жариялауда және зерттеуде Мәшїүр Жүсіп Көпеев, Қ. Халид, Г.Н. Потанин, Ш.Уәлиханов, Әуезов, С.Сейфуллин, С.Мұқанов, Қ. Жұмалиев, Қ.Мұқаметқанов, М.Мағауин, Р.Сыздықова секілді ұлт зиялылары еңбек сіңірді. Әдебиеттанушылар Бұқар Жырау толғауларының жазба әдебиетке тән сипат белгілерін атап айтқанда, әлеуметшілдік сарынын, азаматтық нысанасын, сондай-ақ, жыраудың даралық өзгешеліктерін талдаса (Әуезов), екіншілері өмірі мен шығарм-на үңіледі (Мұқанов, Жұмағалиев, Мұқаметқанов, Мағауин), соңғылары жыраудың тілі мен стилін қарастырады (Сыздықова). Сөз жоқ, Бұқартану ілімінің қалыптасуы мен дамуы тарихы бар. Болашақта ұлы жырау мұралары жаңаша көзқарас, дүниетаным тұрғысынан (ислам құндылықтарымен сабақтастығы, мораль философиясы, мемлекет мүддесі, поэтикасы) тексерілуге тиіс

Логотип.gif

ГУ "Школа-лицей №8 для одарённых детей"

www.lizey8.kz

 

Сохраняя прошлое, создаем будущее.